Sevgilim Ben Simdi
Dün bir arkadasimla onun hayatına dair ettigimiz sohbetten sonra düsündüm de biraz. Böyle adamlar da var(mıs) dedim. Cemal Süreya’nın, esi Zuhal Tekkanat’a hastanedeyken yazdıgı mektuplardan olusan bir kitap olan “Onüç Günün Mektupları”ndan hasret dolu bir siir…
Sevgilim ben simdi büyük bir kentte seni düsünmekteyim
Elimde uçuk mavi bir kalem cebimde iki paket sigara
Hayatımız geçiyor gözlerimin önünden
Çıkıp gitmelerimiz, su içmelerimiz, öpüstüklerimiz
”Aglarım aklıma geldikçe gülüstüklerimiz”
Çiçekler, çiçekler, su verdim bu sabah çiçeklere
O gülün yüzü gülmüyor sensiz
O köklensin diye pencerede suya koydugun deve tabanı
Hepten hüzünlü bu günlerde
Gür ve çoskun bir günısıgı dadanmıs pencereye
Masada tabaklar nesesiz
Koridor ıssız
Banyoda havlular yalnız
Mutfak dersen - derbeder ve pis
Çiti orda duruyor, ekmek kutusu bos
Vantilatör soluksu, halılar tozlu
Giysilerim gardropda ve surda burda
Memo’nun oyuncak sepeti uykularda
Mavi gece lambası hevessiz
Kapı diyor ki açın beni kapayın beni
Perdeler gömlek degistiren yılanlar gibi
Radyo desen sessiz
Tabure sandalyalardan çekiniyor
Küçük oda karanlık ve ıssız
Her sey seni bekliyor her sey gelmeni
içeri girmeni
Senin elinin degmesini
Gözünün dokunmasını
Ve her sey tekrarlıyor
Seni nice sevdigimi
Cemal Süreya
-
von sevgilimemektuplar als Favorit markiert
-
von gerekyokki als Favorit markiert
-
von pyroonairnow als Favorit markiert
-
yedicucelerbideben hat gesagt:
:(
-
von yedicucelerbideben als Favorit markiert
-
von temcitpilavi als Favorit markiert
-
von brnbrz gepostet
Chalk Board theme
